| تبليغات | X |
 خدایا بر من رحم کن !
بر من که ناتوانم رحم کن باشد که سرپناهی نداشته باشم باشد که لباس فاخری نداشته باشم باشد که هیچ نداشته باشم اما نباشد هرگز نباشد که در دلم عشق نباشد...
اومده بود مغازه ی بابا محسن. اولش شک داشتم که خودشه یا نه؟ ولی وقتی بابا محسن معرفی اش کرد دیگه مطمئن شدم. چقدر تغییر کرده بود ... چقدر شکسته شده بود...رفتم جلو .بغلم کرد و باهاش روبوسی کردم . خوب منو شناخته بود ! از زندگی گفت . از بدیهای روزگار ... از مشکلاتش و تفاوتهای فرهنگی در ازدواجها ... از تصمیم های نادرست در زندگی . چقدر غصه داشت ! چقدر درد داشت! می گفت و اشک می ریخت .از دخترش که تا حالا ۳ بار خودکشی کرده بود و از بی تفاوتی همسرش... حتی شنیدن این حرفها برای من که زمانی شاگردش بودم دردناک بود. حالا او مقابل من نشسته بود وفکر من رو با سالها قبل برده بود ... دانشجوی ریاضی بودم ترم ۳ دانشگاه ,و او استاد چند درس پیش نیاز من. ضربان قلبم زیاد شد..دوباره همان فشار و استرس . نمره قبولی حق من بود خیلی بیشتر از نمره قبولی حقم بود اما او... این موضوع چند ترم تکرار شد همه دروسم پاس میشد جز این دو سه درسی که با این خانم داشتم .چه حسی داشتم از بی عدالتی ! چه بغضی! چه دردی ! حتی حاضر نبود صحبتهایم رو بشنوه!! چقدر عقب افتادم... چقدر گریه کردم ... چقدر بیداد کشیدم ... ولی نه خدایا ! هرگز نفرین نکردم .هرچند خیلی دلم سوخته بود ... فقط از خدا خواستم حق منو به من برگردونه . همین ! ... و حالا بعد ۶ سال !؟ او اینجاست . به من و همسرم پناه آورده ! خدایا چه میخواهی با من بکنی؟؟ پ.ن: اینها قصه نیست,اتفاقات روزمره ی منه ! اما چه شبیهه قصه میشه وقتی مینویسمشون!!
+
نوشته شده در سیزدهم آبان 1386ساعت توسط ندا رستمی
|
|
powered by BLOGFA.COM |
